Türkiye Vegan Derneği tarafından Türkçeleştirilmiştir.
Çoğu insan kendilerini hayvan sever olarak düşünür.
Onları nesneler olarak değil, gezegeni, hayatlarımızı, evlerimizi paylaştığımız
karmaşık varlıklar olarak tanıyoruz.
Keyiflerinden keyif alırız, acıları ile acı yaşarız,
onların zekalarını ve bireyselliklerini kutlarız,
onları ailemize dahil ederiz, ya da onları doğal elementlerinde kabul ederiz.
Gereksiz yere onlara zarar verme veya acı çekme düşüncesi
birçoğu için dayanılmazdır.
Bizi besleyen, giydiren ya da eğlendirenler için, acılarını en aza indiren
ya da tamamen ortadan kaldıran bir anlatıyı takip etmeyi seçiyoruz.
Tablo gibi bir aile çiftliği ve ikonik, sevgi dolu çiftçi.
İnsancıl ve ağrısız bir son
iyi bir yaşam için mutlu bir şekilde ödenen küçük bir bedel.
Karşılıklı bir yardım anlaşması.
Bu anlatı tarafından gizlenen, gözlerden uzak,
en çok hayvancılık olarak bilinen bireyler olmaktan çıkarlar,
eşi benzeri olmayan bir sistemde yüzsüz üretim birimleri,
refakatçi hayvanlarımızı koruyan zulüm yasalarından muaftırlar.
Onların ıstırapları görünmez ve duyulmaz.
Değerleri, ancak kendi üstünlüğümüze olan inancı ve
doğruya eşit olabilecek düşüncesiyle rasyonalize olan
insanlığa yararlılıklarıyla belirlenir.
Sorgulanması gereken bir kavram.
DOMUZLAR
1960'larda Avustralya'da yaklaşık 50.000 domuz çiftliği vardı.
Bugün, 1.400'den az var
ve yine de yiyecek için yetiştirilen ve kesilen toplam domuz sayısı arttı.
2015 itibariyle, 49 çiftlik, ülkenin toplam domuz nüfusunun
%60'ını barındırıyordu.
Yemek için yetiştirilen domuzların çoğu, domuz yavrularının annelerinden
beslenmelerine izin verecek şekilde
tasarlanan bir çiftlik kasasına sahip küçük bir kalem olan
bir çiftlikteki sandığa hayat verir.
Sığırların vücutları, endüstri tarafından teşvik edilen
büyük çöp boyutlarını idare edemedikleri için, yavruların ya da
mumyalanmış domuz yavrularının sıklığı genellikle her bir çöple birlikte artar.
Canlı olarak doğmuş olan domuz yavrularının % 10-18'i,
sütten kesilene, hastalığa,
açlığa veya susuzluğa boyun eğmeye,
ya da hapsolmuş anneleri tarafından kazayla ezilene kadar bunu yapmayacaktır.
Ölenlerin sayısına dahil edilenler, ekonomik olarak
yaşanmaz ve personel tarafından öldürüldüğü düşünülen
çöpün çöpleridir.
İlk birkaç gün hayatta kalanlar ağrı kesici olmadan parçalanırlar,
kuyrukları ve dişleri yamyamlığı azaltmak için kesilirler...
ve kulaklarından ya da etiketlerinden kesilen parçalar
bir tanımlama aracı olarak delinir.
Annelerinden 3-5 hafta sonra alınırlar.
Çoğu en çok 5 ay sonra katledilir.
Yaşlandıkça, kendi atıklarıyla birlikte kalabalıklaşan kümeslere taşınırlar.
Bazı dişi domuzlar, üreme döngüsündeki dişilerin yerine geçmeleri için tutulur,
büyük üreme yetenekleri için dikkatlice seçilirler.
Çoğu domuz çiftliği, tek bir domuzun 30-40 dişi domuzu
hamile bırakmasına izin verdiği için, doğal çiftleşme yerine
suni tohumlama kullanır.
İşçiler, domuzlara mastürbasyon yaparak spermi toplarlar,
daha sonra dişi domuza leylek olarak bilinen yükseltilmiş bir
kateter vasıtasıyla yerleştirirler.
Yaban domuzları, tohumlamadan önce dişileri heyecanlandırmak için
hala fiziksel olarak kullanılır, ancak aslında çiftleşmeleri önlenir.
Gebeliği onaylandığında, ekmek, 16 haftalık gestasyonunun
tamamı için iki tip kapalı mahfazadan birine taşınır.
Yavrulama bölmelerinde, mürdüm sandıklarında olduğu gibi,
domuzlar sadece bir ya da iki adım ileri veya
geri adım atabilir ve dönüş yapamazlar.
Avustralya'daki domuzcukların çoğunluğu tarafından
aşamalı olarak kaldırılırken, yavrulama durakları,
5 günlük gönüllü sınırdan daha uzun bir süre için izin verilen sınırlarda
tutmak için hiçbir ceza olmaksızın tamamen yasaldır.
Bu, Avrupa Birliği'nde hamilelikte 4 haftaya kadar izin veren
yavrulama duraklarında görülen "yasaklama" ile benzerdir.
Seçim yapıldığında, domuzlar kendilerini uyku ve yemek yerlerinden uzaklaştıracaklardır.
Aşırı sınırlama, ağır bir psikolojik ücret gerektirir.
Alternatif, grup muhafazası, hamile domuzları
küçük beton kümeslere doldurur.
Boşluk ve uyaran eksikliği, domuzların agresif olmasına neden olabilir.
Döşeme sistemindeki boşluklarda yer alanlar,
atık nehirde aç kalmaya veya boğulmaya terk edilir.
Doğum yapmaları için bir hafta geçmeden,
4-6 hafta boyunca kalabilecekleri sandık kafeslerine geçirilrler.
Egzersiz yapılamadığında, domuzun kasları ayağa kalkmaya
veya yatmaya zorlandığı noktaya kadar zayıflar...
Kas israfını en aza indirmek için, işçiler günde en az bir kez
ayağa kalkmaya zorlarlar.
Sert yüzeylerden baskı yaraları geliştirir.
Ya da tekrarlayan çiftleşme ve kötü koşulların
fiziksel zorlanmasından kaynaklanan prolapslar ve enfeksiyonlar da,
kısmi felce yol açabilir,
kafesinin önündeki yiyecek ve suya ulaşmasını engelleyebilir
hatta kafeste ölüme neden olabilir.
Domuz yavruları hastalanırken ve ölürken ya da
işçiler tarafından onlardan alınana kadar işkenceye maruz kalırken
onları çaresizce izlerler.
Dişi domuz, döngüye iki yıl içinde dört kez katlanıp
yerlerine kalmaya ya da öldürmeye ve
yere atılmaya başlamadan önce katlanacaktır.
"Serbest doğmuş" terimi, domuzların küçük kulübelerde
dışarıda doğdukları anlamına gelir,
ama daha sonra hayatlarının geri kalanını,
herhangi bir domuz çiftliğinde olduğu gibi aynı aşırı kalabalık,
sağlık ve davranış sorunlarıyla karşı karşıya kalarak,
onların içinde dizlerinin derinliklerinde durarak geçirirler.
10-12 yıl arasında yaşayabilen domuzların çoğu,
sadece 5-6 aylıkken öldürülür,
pikniğe taşıma kamyonlarına doldurulur ve yiyecek, su veya
aşırı sıcak veya soğuktan korunmadan sık sık
mezbahaya kadar olan mesafelere sürülür.
Kesimhanede, genellikle bir gece boyunca, yiyeceksiz
ve suyla sınırlı veya hiç erişimi olmayan
küçük beton veya metal tutucu kümeslerde beklerler.
Sabahları, genellikle elektrikli bir üvendire ile
öldürme katına zorla sürülürler.
Avusturalya'daki en büyük domuz mezbalalarında kullanılan ve en "insancıl"
ve verimli seçenek olarak kullanılan en yaygın boğmaca
ve öldürme yöntemi,
karbon dioksit gazı odasıdır.
Bir döner kafes sistemi, tam olarak yoğunlaşan iki veya
üç domuzu bir zamanlar yoğun biçimde yoğunlaştırılmış gaza indirir,
bu da gözlerini, burun deliklerini, sinüsleri, boğazları ve
akciğerleri boğulmak üzere yakmaya başlar.
Daha düşük karbon dioksit konsantrasyonları, daha az ağrı ve
strese neden olur, ancak domuzları bilinçsiz hale getirmek için çok daha uzun zaman alır
ve bu da ekonomik olarak imkansız hale gelir.
Domuzlar tek seferde gondollara gönderilir.
Büyüklükleri nedeniyle, gaz daha az etkilidir,
bazıları kesim anında kısmen bilinçlidir,
bu durumda daha sonra elektrikle sersemletilebilirler.
Odanın diğer tarafındaki domuzlar kesiliiyor ve kanları akıyor.
Küçük mezbahalarda kullanılan elektrikli sersemletici,
daha yüksek bir başarısızlık şansına sahip.
Yanlış amperaj, sersemleticinin yerleştirilmesi veya
uygulanan zamanın uzunluğu veya boğazın yeterince hızlı kesilememesi,
domuzun sadece felç olmasına ve hala ağrı hissederken
hareket edememesine veya
kanama sırasında bilincin yeniden kazanılmasına neden olabilir.
Göz kırpma ve ritmik solunum, güçlü bir bilinç göstergesidir.
Birer birer, birbirlerinin önünde toplanırlar.
Esir sürgü tabancaları küçük mezbahalar tarafından
kullanılan başka bir seçenektir.
Girişimsel çeşitlilik, hayvanın kafatasından sürekli olarak
beynine zarar vermek ve bilinci yeniden
kazanmasını engellemek için bir çubuk ateşler.
Non-penetratif civata tabancaları ise bir çekiç gibi künt kuvvet travması sağlar.
Etkili vurma, silahın başın doğru kısmında açılmasını
ve konumlandırılmasını gerektirir,
bu da başın kısıtlanmaması durumunda genellikle zordur.
Arkadaşlarının kendilerinden önce öldürülmelerine
ya da yerde kan koklayabildiklerine şahit olduktan sonra
knockbox'a girme konusunda isteksiz olurlar.
Sürgü tabancası, daha büyük domuzlarda daha az etkilidir.
Onlar için bir tüfek alternatif olarak kullanılabilir
bu durumda kesinlik daha da zordur.
Kanları akıtıldıktan sonra, cildi yumuşatmak ve kılları
ve saçı çıkarmak için domuzlar
haşlanma suyu tanklarına bırakılır.
Şaşkın ve düzgün bir şekilde öldürmeyenler
sonunda boğulmak suretiyle ölürler.
Atık ürünler, deriler, kemikler,
tırnaklar, bağırsaklar ve yağlar
işleme tesisine, yiyecek, sabun, yağlayıcı
ve biyoyakıt veya jelatin gibi diğer ürünlerde
kullanılmak üzere domuz yağı haline getirilir.
Yaban domuzları Avustralya'ya Birinci Filo ile getirildi
ve şu anda ülkenin Queensland ve Yeni Güney Galler'de
yaklaşık yüzde 40'ını işgal ediyorlar.
"Domuz takibi" uygulaması, avcıların yetişmesini ve
bıçakla bitirmesini sağlayıncaya kadar onları sabit tutup,
canlı domuzları izlemek, kovalamak ve üzmek için agresif bir şekilde
eğitilmiş köpekleri serbest bırakmayı içerir.
Yaban domuzlarının zararlı bir hayvan olarak nitelendirilmesine rağmen,
avcıların genç domuz yavrularını milli parklara bırakmaları,
daha sonra onları avlamak için geri dönmeleri çok nadir değildir.
YUMURTLAYAN TAVUKLAR
Yumurtlayan tavuklar için hayat, kuluçkahanede başlar.
Ana tavuklardan toplanan yumurtalar 31 gün boyunca saklanır,
inkübe edilir ve yumurtadan çıkarılır.
Erkek ve dişi civcivler ayrı konveyör bantlarına ayrılır.
Avustralya'nın en büyük kuluçkahanesinde,
erkeklerin dişlerden farklı bir renk haline getirilmesi için
genetik olarak modifiye edilmişlerdir ve bu da hızlı bir sıralama sağlar.
Her ne kadar yumurta üretilemiyorsa da
et için kullanılan tavuklara tamamen farklı bir cins,
erkek civcivler deforme veya zayıf olarak algılanan
dişiler gibi atık ürünler olarak kabul edilir.
Yaşamlarının ilk günlerinde sağlıklı dişilerden ayrı bir
konveyör bant üzerine dizilirler ve
bir okçu adı verilen endüstriyel bir karıştırıcıya gönderilirler.
Bu uygulama yasaldır ve RSPCA tarafından
insancıl olarak adlandırılır.
Daha küçük kuluçkahaneler karbondioksit gazı kullanabilir
veya civcivleri plastik torbalarda boğabilir.
Tüm ticari yumurta çiftliklerinde
kafesli, ahır yapılmış, serbest dolaşan, organik, RSPCA onaylı
erkek civcivlerin öldürülmesini, Avustralya'da yılda
yaklaşık 12 milyona kadar serbest hale getirmiştir.
Bu arada, sağlıklı dişiler ağrılı gaga kesme makinelerine devam ederler.
Tavuklar yumurta çiftliklerindeki tutsaklıklarında
birbirlerine yapabilecekleri zararı en aza indirmek için gagaları kesilir.
Piliçler daha sonra tepsiler halinde istiflenir
ve yumurtlamaya başlayana kadar
4 ay kalacakları piliç yetiştirme çiftliklerine verilir.
Ebeveyn kuşları olarak tavukların seçilmesi, kuluçka yeri için
yumurtlanmaları ve döllenmesi amacıyla
az sayıda erkek öğütücüden kurtulacaktır.
Diğer tavuklar ülke çapında yumurta çiftliklerine gönderilir.
Avustralya'da herhangi bir zamanda 18 milyon kat
tavuklarının yaklaşık üçte ikisi
batarya kafeslerinde barındırılmaktadır.
Her bir kümes, 100.000 tavuk içerebilmektedir ve
kafes başına 4 ila 20 arasında olmak üzere,
her bir tavuğa bir A4 kağıdından daha küçük bir alan sağlamıştır.
Kanatlarını geremezler veya toz banyosu, tünek
veya yiyecek arama gibi doğal davranışları sergileyemezler.
Onlarca yıllık genetik manipülasyon ve seçici üreme nedeniyle,
neredeyse her gün, her yıl bir yumurtlamak için 10-15'e kıyasla,
yılda toplamda 330'a kadar yumurta yumurtlarlar.
Yaşlandıkça, sık sık yumurtlama düzeninin kötü ortamı
ve fiziksel stresi, tüm tüylerinin kademeli olarak
kaybedilmesi ve anemi düşündüren giderek
soluk bir tarakla işaret edilen sağlıklarına zarar verir.
Kafeslerin içindeki ölümler yaygındır
ve tesislerin büyüklüğü uzun süre boyunca kolayca gözden kaçabilmekte
ve hayatta kalan tavukların çürüyen karkasların üzerinde yaşamasını zorlamaktadır.
Yeni kafes sistemleri, dışkıları kafeslerin altındaki
konveyör bantlarına alırken,
eski sistemler alttan yığılmasına izin verir.
Bu gübre çukurlarında kafeslerden kaçmayı başaran kuşlar
ölüme terk edilir.
18 aylıkken,
bir yıldan uzun bir süredir kafeste yaşadıktan sonra,
yumurta üretimi "harcanmış" olarak kabul edilmek için
yeterince yavaşlamış olacaktır.
Bunlar "depopüle"
kafeslerden çekilir ve kasalara doldurulur,
çoğu zaman kaba kullanımdan kaynaklanan kemik kırıkları ile sonuçlanır.
Ya ölümüne gaz verilirler,
sonra gömülür ya da işlenir
ya da kesimhaneye gönderilir ve yerine yeni 4 aylık tavuklar yerleştirilir.
2016 yılına kadar,
gezen tavuk yumurtası olarak ne iddia edilebileceği konusunda
ulusal standartlar yoktu.
Şimdi, gezen tavuk çiftlikleri, hektar başına 10.000 tavukluk bir
maksimum dış mekân yoğunluğuna sahip
her biri metrekare başına bir tane olmak üzere
yine de büyük hangarlarda bir araya getirilen
zamanlarının çoğunu hala geçiriyor olsalar da.
Tavuklar doğal olarak gagalama düzeni olarak adlandırılan
bir sosyal hiyerarşi içinde yaşarlar
ve ancak yaklaşık 100 diğer tavuğu tanıyabilirler.
Binlerce başka kuşun olduğu sazlıklar ya da padoklarda
bu gagalama düzenini sürdürememeleri kaosla sonuçlanır.
Zayıf kuşlar kaçmayacak şekilde seçilmektedir.
Hastalık hızlı yayılır.
2013 yılında yeni bir Güney Galler gezen tavuk yumurta çiftliğinde
bir kuş gribi salgınının ortaya çıkması,
yabani ördeklerden geldiğine inanılarak,
400.000'den fazla çiftlik hayvanının itlaf edilmesine yol açmıştır.
Daha geniş gezen tavuk çiftliklerinin çoğunun
aynı tesiste kafes çiftlikleri de vardır,
yumurtaların her ikisi de aynı barakada biter.
Egg Corporation'ın 2009 tarihli bir analizi,
"gezen tavuk" olarak satılan altı yumurtadan birinin,
kafesli veya ahır tavukları tarafından yumurtlandığını gösterdi.
Kafesli çiftliklerde olduğu gibi, gezen tavuklar 10 yıllık
doğal yaşam sürelerinden
çok kısa bir süre olan 18 ayda kesime gönderilmektedir.
Kesimhanede tavuklar hareketli bir hat üzerinde baş aşağı zincirlenir.
Boğazlarının otomatik bir bıçakla kesilmesinden önce
onları susturmak için
bir elektrikli su banyosuna indirilirler,
ancak kafalarını kaldırırlarsa, şişkinlik banyosunu özleyebilirler,
bıçağın yüzüne bilinçli şekilde bakarlar
ve nihayetinde haşlanma suyunda daha fazla boğulurlar.
Kesilen tavuklar büyük ölçüde, kıyma gibi
daha düşük dereceli tavuk eti ürünlerinde veya
evcil hayvan gıdalarında kullanılmak üzere veya
çiftlik hayvanlarına geri beslenmek üzere
kümes hayvanları unu haline getirilir.
ETÇİ CİVCİVLER
Etçi civciv olarak bilinen et için yetiştirilen tavuklar,
büyük çapta hızla büyüyecek insan müdahalesiyle tasarlanan
yumurta katmanlarından daha büyük bir cinstir.
Kısa yaşamları bir et kuluçkahanesinde başlar.
Hem erkek hem de dişiler bu endüstri tarafından kullanılsa da,
bu kuluçkahaneler aynı zamanda kesim ağırlığına
getirmesi beklenmeyen zayıf ya da deforme olmuş kuşlar için
gaz odaları kullanmaktadır.
Hayatta kalan günlük civcivler
etçi civciv yetiştirme çiftliklerine kamyonla gelir.
2016 itibariyle, Avustralya'da 530 etçi civciv çiftliği vardı;
bunlar, herhangi bir zamanda toplam 90 milyon kuşa ev sahipliği yapıyordu.
Her bir barakada 40 ila 60 bin kuş bulunur.
Yaşamlarının ilk haftası içinde %4-6 mortalite oranı normaldir,
baraka başına kabaca 1600 ila 3600 ölü civciv vardır.
Günde ortalama 200 ile 500 arasında değişir.
Bunların büyük çoğunluğu işçiler tarafından ölü olarak bulunur,
zayıf veya yaralı görünenler ölür ya da diri diri gömülür.
Onlar büyüdükçe, kendi dışkısının birikimi arasında
yaşamakta oldukları barınaktaki mevcut alanı hızla doldururlar.
Ölüm oranı yavaşlar, ancak ölümler hala düzenli bir olaydır.
Barakadan hiç de uzak olmayan bir yerde bedenleri yığılıp gübre haline gelir.
Seçici üreme, aşırı kalabalık nedeniyle egzersiz eksikliği,
yapay aydınlatma ve yem emilimini arttıran antibiyotiklerin yoğun kullanımı,
modern broyler tavuklarının sadece 35 günde
3 kg'lık kesim ağırlığına ulaşmasıyla sonuçlanmıştır,
bu sayı normalde 96 günde 2 kg'dır.
Vücutları iskelet, kalp ve metabolik bozuklukları yaygın hale getirerek
bu aşırı fiziksel baskıyı ele almakta büyük zorluk çekmektedir.
Mezbahaya kadar ulaşabilenlerin %90'ı, anormal bir yürüyüşe sahiptir.
Barakalar 5-7 haftalık tüm dönem boyunca temizlenmezler
ve cildini tahriş edebilecekleri ve solunum sistemini engelleyebilecek
yüksek bir amonyak konsantrasyonuna neden olurlar.
RSPCA onaylı etiket altında satılan tavuklara, kulübenin ortasından
aşağı doğru akan tek bir levrek verilir,
aksi takdirde koşullar ve süreç aynıdır.
Kuşların en sakin olduğu ve neler olduğunu göremediği
gecenin ortasında düşük ışık koşullarında depopülasyon meydana gelir.
Genellikle sözleşmeli ekipler tarafından elle yakalanırlar
ve plastik kasalara sıkışırlar,
sandıklar daha sonra kesimhaneye taşınmak üzere kamyonlara taşınırlar.
Yumurta tavukları gibi, onlar da bacakları tarafından
otomatik zincir hattı üzerine asılırlar.
Daha sonra başlarını kaldıran herhangi bir kuş,
boğazlarını döner bir bıçakla kesmeden önce
elektrikli sersemletici banyoya daldırılırlar.
Bir işçi, ilk bıçağı kaçıran herhangi bir kuş için bıçakla bekler.
HİNDİLER
İşlenmiş hindiler, doğal olarak çiftleşemeyecek kadar
büyüyecek şekilde büyümüştürler,
bu yüzden hindi endüstrisi, Victoria'daki gezen hindi çiftliği olarak
gösterilmiş olsa da suni tohumlama yöntemine dayanmaktadır,
ancak Avustralya'daki hindi kuluçkahanelerinde
az sayıdaki standart uygulama olarak kabul edilmiştir.
Son derece meraklı kuşlar,
piliçlerle aynı şekilde yetiştirilirler,
her metrekarede altı hindi
değerine eşit olarak baraka başına 10-14000 hindi vardır.
Genetik değişimler ve beslenmeyi en üst düzeye çıkarmak için
yapay aydınlatma, vahşi meslektaşlarınınkine oranla iki katına çıkmaktadır.
Hızla bacaklarının destekleyemediği bir ağırlığa ulaşırlar.
Kendi atıklarında yaşadıkları için, yaralar hızla enfekte olabilir.
Ölüm sıklığı, dişilerde, yaşları 12 hafta süren
yaşam sürelerinin bitimine kadar ortalama %3-5 oranında artar
ve 16 haftalık yaşam süresinin bitiminde erkeklerde %10-12'dir.
Ölü kuşlar toplanır ve çöp gibi dökülür.
Geri kalanlar, kesim hattına
baş aşağı kaldırılarak asılır, tekmelerle ve
dövülerek kesimhaneye götürülür.
Daha küçük mezbahalarda bireysel öldürme konileri kullanılabilir.
Avustralya'da her yıl 4 ila 5 milyonu öldürülmektedir,
bunların çoğu Noel'de satın alınır ve tüketilir.
Yılın geri kalanında, hatta bir yıl boyunca, donmuş durumdadırlar.
ÖRDEKLER
Etçi tavuklarda olduğu gibi,
öğütücüler hala büyümeye devam etmeleri beklenmeyen
zayıf ya da deforme olmuş ördek yavruları için
ördek kuluçkahanelerinde kullanılmaktadır.
Ördek yetiştiriciliği, etçi tavuk ve hindi çiftçiliği ile birçok benzerliği paylaşmaktadır.
Kuluçkahaneden hayatlarının ilk günlerinde,
ördek yavruları, hastalık ve ölümlerin yaygın olduğu nadiren temizlenmiş
hanelerde binlerce diğerlerinin barındığı barakalarda,
sadece 7 hafta boyunca hızlandırılmış bir oranda büyürler.
Ördekler suda yaşayan hayvanlardır, bu nedenle normal olarak
vücut ağırlığını uzun süre ayakta tutmak zorunda olmadıkları için
doğal olarak zayıf bacak ve uyluk eklemleri vardır.
Yüzey suyunun mevcut olduğu yerlerde,
ördekler uzun süre yüzecek ve kas ve iskelet sistemi üzerindeki baskıyı azaltacaktır.
Bununla birlikte, serbest açık alan adlandırılanlar da dahil olmak üzere
çoğu Avustralya çiftliklerinde olduğu gibi yüzey suyu olmadığında,
ördekler 7 haftaya kadar tüm vücut ağırlığını bacaklarına tutmalıdırlar,
üreme için tutulan ördekler için genellikle daha uzun süre vardır
ve bunun sonucunda topallık, çıkık eklemler ve kırık kemikler görülür.
Yavru iskelet sistemi yetersiz kemik oluşumu ile birleştiğinde,
ördekler daha hızlı ve daha ağır büyümeyi amaçlayan
seçici yetiştirme ile büyütülürler,
bu da zaten zayıf bacak ve uyluk eklemleri üzerine daha fazla basınç ekler.
Kafalarını bile daldırmak için su olmadan,
ördekler gözlerini, burun deliklerini ve tüylerini temiz tutamazlar,
hastalık veya körlük riski çoğalır.
Kendi atıklarında yaşamak ve ortaya çıkan yüksek amonyak seviyeleri
ayaklarında ağrılı yanıklara neden olabilir ve yaraları ve yaralanmaları şiddetlendirebilir.
Bu zayıf çevresel koşullar ve aşırı kalabalık,
genellikle, inkoordinasyon ve baş ve boyun titremelerinin felç,
kasılma, koma ve ölüm tarafından izlendiği nörolojik hastalığa
yol açmaktadır.
Hasta ya da yaralı ördekler işçiler tarafından bulunduğunda,
boyunları kırılarak öldürülür.
49 gün sonra sandıklara toplanırlar ve
kesimhaneye gönderilmek üzere kamyonlara bindirilirler.
Birçoğu seyahatten sağ çıkmaz.
Tavuklar ve hindiler gibi, ördekler de ayaklarından kesilme hattına asılır.
Tipik elektrikli sersemletme banyosu, her zaman etkili değildir,
çoğu kuş, boğazlarının bilinçleri daha yerindeyken kesilir
ve sonunda kan kaybından ölürler veya haşlama tankında boğulurlar.
2018 itibariyle Avustralya'daki üç eyalet,
vahşi ördekler için zulüm gösterilen rekreasyonel çekimi yasakladı,
ancak Victoria, Güney Avustralya ve Tazmanya'da,
uygulama her yıl açık sezonda yasal olmaya devam ediyor.
Victoria'daki su kuşları popülasyonu istikrarlı bir şekilde azalmıştır.
2017 yılında en düşük sayı 34 yıl olsa da, avlanma,
artan işlerin sulak alanları çevreleyen kırsal topluluklara
ve avcılar tarafından hissedilen genel zevk
ve memnuniyetlere bağlı olarak devam ediyor.
Bilgisayar simülasyonu tahminleri ve sulak alandaki kurtarıcıların gözlemleri,
ördek avcılarının, öldürdükleri ve yakaladıkları en az sayıda kuşun
yaralı ve yakalanmamış halde bırakıldığını
ve tedavi edilmeyen yaralanmalardan muzdarip veya
ölmek üzere bırakılan binlerce ördekten oluştuğunu göstermektedir.
Ek olarak, nadir ve nesli tehlike altında olan Çilli Ördek gibi
birçok yasal olarak korunan türden kuşlar,
av mevsimi boyunca sulak alanlardan ele geçirilmiştir;
atıcılar ya ateş etmeden önce türleri teşhis edememekte
ya da herhangi bir şekilde ateş etmektedirler.
Ceketler, uyku tulumları ve yatak takımları gibi ürünler için
kullanılan dünyanın hav ve tüylerinin
yaklaşık % 80'i, ördekler
ve kazların canlı toplanmasının ortak bir uygulama olduğu Çin'den geliyor.
Bu, tüyleri kuşların cildinden acımasızca yolmak,
açık ve kanlı yaralar bırakarak, en nihayetinde
katledilmeden önce defalarca tekrarlanan bir süreçtir.
Sorumlu Down Standardı kapsamında sertifikasyon talep eden
tedarikçiler bile canlı yolmaya dahil olmuşlardır.
Nihayetinde, Avusturalya'daki ya da başka bir yerdeki
belirli ürünlerin bu çiftliklerden gelip gelmediğini bilmek mümkün değildir.
İNEKLER
İnekler, insanlar gibi, gençleriyle yakın bağlar oluşturan
ve süt üretebilmek için doğum yapmaları gereken
kuvvetli maternal varlıklardır.
Süt çiftliklerinde, her yıl bu süt akını, genellikle
doğal çiftleşme yerine suni tohumlama yoluyla tutmak için
kuvvetli bir şekilde çoğaltılırlar,
bu da, işçilerden, boğanın spermini yerleştirmek
için ineklerin rahim boynunu tutmasını gerektirr.
Yavruları doğduktan birkaç saat sonra alınırlar,
böylece onlar için tasarlanan süt insan tüketimi için toplanabilir ve satılabilir.
Ayrılmayı izleyen günlerde,
anneler gece ve gündüzleri,
buzağılarını aramak için feryat ederler.
Günlerce hatta haftalarca yas tuttukları biliniyor.
Boğa buzağı denilen erkek buzağıların
süt endüstrisine hiç faydası yoktur çünkü süt üretemezler.
Bir kamyona taşınmadan önce beş gün boyunca izole edilmekte
ve önce ya bir satış salonuna
ya da doğrudan kesimhaneye gönderilmektedir.
Hayatlarının son 30 saati boyunca aç bırakılabilirler.
Acıkmış, kafası karışmış ve ümitsiz halde,
anneleri için bir sonraki sabah öldürülecekleri
katliam masasının ardından ağlarlar.
Şaşkınlığı önleyen veya uygunsuz bir şekilde sersemletilenler
bilinçli olarak öldürülür.
Sadece Avustralya'da her yıl
süt endüstrisinin atık ürünleri olarak yaklaşık 700.000 erkek dana kesilmektedir.
Küçük bir miktar buzağı, dana eti için kesilmek üzere
20 haftaya kadar büyütülürler.
Dişi buzağılar aynı zamanda toz haline getirilmiş
süt değiştirici ile beslenerek,
sonunda kendilerine emprenye edildikten sonra döngüye katılmaya devam edilir.
Günde 2-3 kez,
emziren inekler sağım ağzına sokulur ve
endüstriyel sağım makinelerine bağlanır.
Doğal koşullarda, 20 yıla kadar yaşayabilirler.
Süt çiftliklerinde sadece 4 ila 8 yıl süren,
bazıları yatıştırıcı olarak bilinen bir madde ile
sürekli emdirme baskısına yenik düşer ve
doğal olarak 10 kat daha fazla süt üretirler,
geri kalanı süt üretimi yavaşlamaya başladığında ya da
devam etmek için uygunsuz olduğunda mezbahaya gönderilirler.
Sığır endüstrisinde doğal çiftleşme için suni tohumlama tercih edilmekte,
sığır eti için yetiştirilen Buzağılar, anestezi olmaksızın
sperm alma ya da boynuz kesme ya da kulak etiketleme
ya bir bıçak ile ya da zil denilen bir uygulama ile,
bir elastik bandın,
testislerin tabanı etrafında sıkıca sıkıştırıldığı,
en sonunda, çürümesine ve düşmesine kadar
kan basıncını kısıtlayan kastrasyon ve sıcak demirle dağlanmak da
dahil olmak üzere çeşitli ağrılı
cerrahi prosedürlere maruz kalmaktadır.
Hastalananlar tipik olarak veteriner bakımı alamazlar
ve çabuk kötüleşirler.
Antibiyotikler, büyüme hormonları,
vitaminler ve takviyeleri içeren ilaçlar
ve gebeliği korumak için progesteron enjekte edilir
veya vajinal yolla yerleştirilir
ya da ağızdan verilir.
Bu ve hamileliği sıralamak ya da kontrol etmek gibi
diğer düzenli rutinler,
büyük bir ilgi için ezilme denilen bir engelleyici kutuya,
avlu sistemi boyunca zorla beslenen sığırları götürmeyi içerir.
Avustralya'nın toplam sığır eti kaynağının yaklaşık %40'ı
büyük yerel süpermarketlerde satılan %80'lik sığır eti,
hayatlarının son %10-15'inini, 18 aylıkken kesimden önce
tahılla beslenen çorak yemliklere ayıran sığırlardan geliyor.
Onlar çaresizce kaçmaya çalışacakları knockbox'a girmeye zorlanırlar.
Esir eleme tabancası, en çarpıcı inatçı inek yöntemidir,
ancak daha küçük silahlar, özellikle bu tür büyük hayvanlara karşı
genellikle etkisizdir, sadece acıya ve sınırlı hareketliliğe neden olmakta,
ancak bilinç kaybı olmamaktadır.
Tüfek daha az yaygın bir alternatiftir.
Hayvanları sersemletmeden, onları öldürmeden, hatta
bazen de işlemeden önce buna şahit olmalarına ek olarak,
çoğu zaman bir sonraki odadan kaderlerini dinlemek zorunda kalıyorlar.
Hamileyken kesilen inekler için,
fetal buzağı serumu veya fetal sığır serumu olarak bilinen
doğmamış buzağılardan elde edilen kan,
ilaç endüstrisine büyük bir değere sahiptir
ve litre başına yaklaşık 600 dolar getirmektedir.
İneklerin ve bobby buzağıların postları deriye dönüştürülecek
tabakhanelere gönderilir, bunların çoğu daha sonra yurt dışına ihraç edilir.
Derilerin, atıkları azaltmayı amaçlayan et endüstrisinin bir yan ürünü olduğu
yaygın bir yanlış anlamadır;
etten ziyade daha fazla hayvanın deri için öldürüldüğü noktaya,
etten daha ekonomik olarak
değerli bir ortak ürün olduğunu söylemek çok daha doğrudur.
Ayakkabı, el çantası ve diğer aksesuarlarda kullanım için ucuz deri,
Hindistan, Bangladeş gibi gelişmekte olan ülkelerden
Avustralya, Amerika ve Avrupa'ya da ithal edilmektedir.
İnekler Hindu dini tarafından kutsal kabul edildiğinden,
Hindistan'ın 29 eyaletinin 24'ünde katliamları yasa dışıdır.
Deri için yasal olarak katledilmeleri için, önce beş muaf devletten birine
veya sınırdan Bangladeş'e yüzlerce
veya binlerce kilometre taşınmaları gerekir.
Güzergaha ve hayvan sayısına bağlı olarak
bazen binlercesi
bu ulaşımın çoğunda yürümek zorundadırlar.
Hazırlık aşamasında, birçoğu ayağına çivilenmiş ayakkabılara sahiptir
ve burunlarında sımsıkı ipler vardır.
Yorgun, açlıktan ve susuzluktan bitap düşmüş, yol boyunca birçoğu
burun halatlarının çekilmesi veya kuyruklarının kırılmasıyla
ayakta durmaya mecburdurlar,
sopalarla dövülürler ya da acı biberler gözlerine sürülür.
Yolculuğun geri kalanı boyunca, kamyonların içine ve dışına,
kalabalıklarının birbirlerini delip geçtikleri ve kemiklerini sık sık
kırdıkları kalabalığın içinde kalırlar.
Mezbahaya canlı ulaşabilenler, önceden sersemletilmeden,
birbirlerinn gözü önünde öldürülürler,
ve hatta kimisinin derisi canlı canlı yüzülür.
Postları, genellikle çocuklar tarafından kansere veya
kronik cilt hastalıklarına neden olduğu bilinen
zehirli kimyasallara batırılır.
Rodeoların temel kavramı,
zayıf, daha savunmasız varlıkların fiziksel kontrolü ve hakimiyetidir.
Avustralya'da her yıl düzenlenen 240 rodeo etkinliğinde
seyircinin eğlencesi için buzağılar, öküzler ve
boğalar fiziksel olarak kışkırtılıyor.
Normalde oldukça uysal olan hayvanlar,
kuyruk kıvırmalarına,
elektrik prodüksiyonuna
ve sahnelerin arkasındaki diğer fiziksel tacizlere
ve aynı zamanda "sıçrama" yapmak ve vahşi görünmek için,
karınları etrafında sıkılmış metal mahmuz
ve kayışların kullanılmasına katlanıyorlar.
Eğlenceli bir gösteri için yoğunluğu ve risk ayrılmaz
faktörleri ile, yaralanmalar kaçınılmazdır.
Buzağı ve sığır bağlama, kaçmaya çalıştıkça hayvanların kementini,
şiddetli bir şekilde durdurmak için sarsmayı içerir
ve genellikle morarma,
kırık bacaklarda, boynuzlarda ve hatta boyunlarda,
bağ yırtılmasında, iç kanamalarda ve
deri altı doku hasarı meydana gelir.
KOYUNLAR
‘Güz kuzuculuğu', koyunları emprenye etmektir,
böylece kış aylarında doğururlar,
yani kuzuların en verimli olduğu zamanlarda kuzuları ilkbaharda sütten kesilir.
Bu, kuzuların daha hızlı büyümesine izin verirken,
10-15 milyon yenidoğan kuzusuyla sonuçlanır
kabaca dörtte biri doğumdan sonraki 48 saat içinde
sert soğuk algınlığına maruz kalır.
Koyun çiftçileri için, bu daha sıcak aylarda kuzuculuğun
daha yüksek yem maliyetleri yerine tercih edilir.
Avusturalya'da üretilen yünün yaklaşık %80'ini oluşturan Merinos ırkı,
seçici olarak, aşırı miktarda yünle sonuçlanan kırışık cilde
sahip olmak için üretilr ve bunları daha çok sinek enfeksiyonuna
eğilimli hale getirir ve bu nedenle daha çok kuyruk kesmeye maruz kalırlar.
Yaza erişen kuzuların kirlenmesini ve sinekten enfeksiyon kapma riskini azaltmak için,
kuyrukları tamamen yakılır ya da tamamen kesilir,
bu kesme işlemi kalçalarının etrafındaki deriyi ve
kuyruklarının tabanını metal makaslarla kesmeyi içerir.
Kuzular 6 aydan küçükse, herhangi bir acı olmadan bunu yapmak yasaldır.
Koyun kesicilere saat başı değil, koyun sürüsü sayısı kadar ödenir,
bu nedenle hızın hassasiyeti önceliklidir ve resmi eğitim
veya akreditasyon için bir gereklilik yoktur.
Birkaç yıl sonra, artık karlı olarak kabul edilmek için
yeterli miktarda yün üretemedikleri zaman, koyunlar kesime gönderilir
ve koyun eti olarak satılırken, et için yetiştirilen kuzular 4 ila 12 aylıkken
öldürülür, doğal ömürleri olan 12-14 yaşındna çok önce.
Avustralya'da her yıl öldürülen 32 milyon koyunun 19 milyonu,
çiftlikler, mezbahalar, kümes hayvanları ve domuzlar da dahil olmak üzere,
hayvanların çiftlikler ve mezbahalar
ya da özel alıcılar arasında
bir aracı olarak satılmaktadır.
Isı stresi, dehidratasyon, tükenme ya da önceden var olan koşullar,
satış alanlarındaki ölümlerin yaygın nedenleridir.
Koyunların çoğu etleri için mezbahalar tarafından satın alınır.
Bir mezbahada hiçbir hayvan ölüme isteyerek yürümez.
Yine elektrik çarpması düzenli olarak etkisiz olduğunu kanıtlar,
sadece acıya neden olur ve hayvanları son anlarında daha da korkutur.
Silahla sersemletmek daha iyi bir çözüm değildir.
Ne kadar etkili bir çatışmanın ortaya çıkabileceğine bakılmaksızın,
bir hayvanın tamamen bilinçsiz ve acıya karşı duyarsız hale
getirilip getirilmediğini, sadece felç olduğunu
ve hareket edemediğini kesin olarak bilmek mümkün değildir.
Korkuları ve çaresizliklerinde, kimileri bir daha kaçacaklarını bilerek,
kısa bir süreliğine kaçmayı, önlerindekilerin bedenleriyle doğrudan karşı karşıya gelmeyi,
daha sonra yarışı zorlamaya başlamadan önce yönetmeyi başarırlar.
KEÇİLER
Keçi, sürekli süt tedariğini sağlamak için tekrar tekrar
emprenye edilir ve ineklerle aynı şekilde süt ürünleri için yetiştirilmektedir.
Avustralya'da sadece 65 civarında çiftliğe sahip bir
niş sanayi olan keçi sütü, inek sütü alerjisi olan kişiler için
daha kolay sindirilebilir bir alternatif olarak pazarlanmaktadır.
Dünya çapında, daha çok insan diğer keçilerden daha fazla keçi sütü içiyor.
Süt üretemeyen erkek çocuklar
genellikle atık ürünler olarak kabul edilirler ve
doğumdan kısa bir süre sonra çiftlikte öldürülürken,
bazı yavrular da et için fazla keçi yetiştirilip satılacak olsa da,
dişi yavrular süt üreticilerinin olurlar.
Emziren anneler, kesimden önce on yıl öncesine kadar
günde iki kez süt verirler,
en fazlası günde 4 litre süt üreterek taze satılır veya peynir,
tereyağı, dondurma, yoğurt ve sabun haline getiriliyorlar.
Avustralya, dünyanın en büyük keçi eti ihracatçısıdır ve
çoğunluğu ABD'ye gider.
Sadece %10'luk et, yetiştirilen keçilerden ve et için yetiştirildiğinden,
meralardan kalanlar,
Avustralyalı yerleşimciler tarafından Avusturalya'ya getirilen
kaçan evcil keçiden kaynaklanan vahşi bir ırktır.
Bu serbest dolaşımdaki keçiler, katledilmeden önce besiye alındıkları
keçi depoları olarak bilinen yerlere götürülür ve nakledilir.
Hamile hayvanların kesime gönderilmeleri nadir değildir
ve kaçınılmaz olarak, bazıları nakil kamyonlarına veya
bekletme kalemlerine doğumdan hemen önce
ölüm döşeğine gönderilmeden önce doğurur,
bebekleri açlığa ya da ölmek üzere olan
annelerini görmeye maruz kalırlar.
BALIK
Somon, Avustralya'da en çok tüketilen balık olup,
her yıl yaklaşık 40.000 ton tüketilmektedir.
Sualtı kafeslerinde, esas olarak daha serin sular nedeniyle
Tazmanya'nın güney ve batı sahillerindeki koylarda çiftçilik yapılmaktadır.
Her kafes, 12-18 aylık dönemde iç üretim çiftliğinden aktarılan
60.000 balık barındırabilir.
Onlar büyüdükçe, kafesler içindeki boşlukları sıkıca bir araya gelene kadar
azalır, çoğu tekrarlı çevrelerde yüzer.
Avustralya, Norveç, Şili, İskoçya ve Kanada'da çiftleşmiş
somon balığı üzerine yapılan bir 2017 araştırması,
bu çiftliklerdeki balıkların yaklaşık yarısının,
güçlü reseptörlerini deforme ederek hızlanan büyüme oranlarının
bir sonucu olarak sağır olduklarını ortaya koymuştur.
Tazmanya'nın batı kıyısındaki dünya mirası Macquarie Limanı,
ülkedeki en büyük balık çiftlikleri yoğunluğuna ev sahipliği yapıyor.
Somon endüstrisinin üç önemli oyuncusu
Tassal, Huon ve Petuna
hepsi de 2 düzine kadar kafes içeren birkaç çiftliğe sahiptir.
Eylül 2016'ya kadar olan bir yıllık dönemde, 21.000 tondan fazla
yenmemiş balık yemi ve değersiz miktarlarda dışkı limana vurdu.
Bu yüksek seviyedeki kirlilik, suda çok düşük oksijen seviyelerine
ve daha büyük hastalık risklerine yol açarak
çiftliklerde çok sayıda ölüme neden olur.
2015'ten 2018'e kadar sayısız kitlesel ölüm olayları,
düşük oksijen, insan hatası ve hastalıktan kaynaklanan
bir boğulma karışımına atfedilmiştir.
Üç şirketin en büyüğü olan Tassal,
tüm çiftliklerinde %83 kabul edilmiş bir hayatta kalma oranına sahiptir.
Bu okyanus kafeslerinde 15-18 ay sonra,
her biri yaklaşık 7 kilograma ulaştıklarında, somonlar,
bir ya da daha fazla tüpün içinden geçerek
ya da hemen hemen öldürüldükleri ya da tanklarda canlı olarak bulunan
işleme tesisine nakledildikleri bir toplama tüpüne nakledilirler.
Barramundi, Tazmanya hariç tüm Avustralya eyaletlerinde yetiştirilmektedir.
Daha soğuk güney eyaletlerinde,
küçük kapalı tanklarda binlerce başkaları ile birlikte yetiştiriliyorlar.
Kuzey eyaletlerinde, ya somon çiftliklerine benzer
açık deniz kafeslerinde ya da alabalık için de kullanılan
açık hava havuzlarında yetiştiriliyorlar.
Çiftlik balıklarını toplama ve öldürme şeklindeki insancıl yöntem,
onları dondurmak için buzlu suya çekmektir.
İnsanlıktan uzak, yavaş ve acı veren bir ölümdür,
bazen öldürmek yarım saat sürer.
Sashimi için öldürülen balık,
tazeliğini destekleyen bir Japon lezzeti olup,
juguler damarları kesilmeden önce kafasından bıçaklanarak
kanaması için buz bulamacına konur.
Canlı balık sergileyen mağazalar ve restoranlar,
müşterilerin hangisinin öldürülmesini istediklerini seçmelerini sağlayarak
tazeliği gösterirler.
Avustralya'da tüketilen deniz mahsullerinin dörtte üçü,
en önemli türün karides, somon ve ton balığı olduğu
diğer ülkelerden ithal edilmektedir.
Ticari balıkçı trol gemileri, büyük ağları arkasındaki suya sürükleyerek,
tüm türleri kendi başlarına rasgele bir şekilde yakalarlar.
Dünyadaki balık stoklarının yaklaşık %85'i
şu anda tam kapasiteyle avlanıyor ya da aşırı avlanıyor.
Şu anki oranlarda, okyanuslarımızda 2048 yılına kadar
balıkların biteceği tahmin edilmektedir.
TAVŞANLAR
Avustralya'da tavşan yetiştiriciliği sektörü zorlu bir mücadeledir.
Yaban tavşanlarını yok etmek için getirilen çok bulaşıcı hastalıklar,
böcekler tarafından hızla yok edilebilmekte, diğerleri ise
avcıların yakaladığı ve öldürdüğü vahşi tavşanlar ile
rekabet etmeye çalışmaktadır.
Çiftliklerdeki et tavşanları tüm yaşamlarını kazma, saklanma veya
atlama gibi doğal davranışlar sergileyemeden zeminin üzerinde
asılı tel kafeslerde geçirirler.
Altlarında yer alan idrar ve dışkı birikimi,
yüksek seviyelerde amonyak oluşturur.
Üreme için tutulan dişi tavşanlar,
7 yavru doğrurken bu koşullarda
56 haftaya kadar yaşamak zorunda kalabilirler.
8-12 yıl yaşayabilen tavşanların çoğu 12 haftalıkken öldürülür.
Avustralya'da her yıl bilimsel araştırma ve test için
3 ila 4 bin tavşan kullanılıyor,
bunların birçoğu Victoria'daki bu tesisden geliyor.
Avustralya'da satılan çoğu kürk ürünü,
denizden elde edilenlerin çoğunu, tavşanlardan elde edilenlerin
büyük bir bölümünden ithal etmektedir.
2015 yılında, giyim markası Akubra,
Avustralya operasyonlarını durdurdu ve
Avrupa'dan tavşan kürk ithal etmeye başladı.
Avustralya ayrıca dünyanın en büyük kürk ihracatçısı olan
Çin'den kürk ithal ediyor.
Bir gizli araştırmacı tarafından ziyaret edilen on tavşan kürk çiftliğinden,
üç ayda bir tavşanların tel kafeslerde yaşadığı bir süreç olan
yarısı canlı tavşanlardan kürk yüzme uygulamasına katılmış.
Koparma; kesme veya kırpmaya kıyasla daha uzun,
daha karlı tüyler ile sonuçlanır.
Tavşanlar yaşlandıkça, daha az kürk yetiştirirler ve
sonuçta hala hayatta iken, son bir hasat için asılır
ve cildinize takılırlar.
Sadece bir Akubra şapkası için 12 tavşan öldürülür.
Dünya çapında, her yıl kürkleri için bir milyardan fazla tavşan öldürülüyor.
VİZONLAR
Vizon, giyim, aksesuar ve hatta kirpik uzantıları için
yaygın bir kürk kaynağıdır.
Avustralya'da vizon çiftlikleri olmadığından,
kürkleri yurt dışından ithal edilmektedir.
Vahşi olarak, ayrı ayrı 2500 dönümlük bir
sulak alan habitatını işgal ederlerdi.
Kürk için yetiştirilen nesillere rağmen,
bu doğal olarak merak uyandırıcı ve yalnız hayvanların esaret altında
büyük ölçüde zarar gördükleri, kronik sıkıntı ve stresin çılgınca kendi kendini
yaralamalarına yol açtığı küçük tel kafeslerde
diğerleriyle sıkışık oldukları görülmüştür.
Üreme için kullanılan vizonlar, bu kafeslerde dört ila beş yıl boyunca saklanmakta,
6 aylıkken katledilen ve derisi yüzülen her yıl
3 veya 4 hayatta kalan yavru vizonu doğruru.
Motor egzozu ile doldurulmuş gaz odaları veya kapalı kutular,
vizonları öldürmenin sık rastlanan yollarından biridir,
ancak her zaman öldürücü değildirler.
Anal elektrikli idam veya basitçe boyunlarını kırmak ortak alternatiflerdir.
TİLKİLER
Vizonlardan sonra, tilkiler, aynı problemlerin çoğuna bakan,
kürk için en yaygın ikinci çiftlik hayvanlardır.
Çinli kürk üreticileri, kar marjlarının çok zayıf olduğunu iddia ediyorlar,
tilkileri herhangi bir şeyle öldürmeyi göze alamazlar, ama
yöntemlerin en vahşice etkin olanı,
birçok tilkinin zaman ve çabadan tasarruf etmek için
derisinin yüzülmesidir.
Avustralyalı göçmenler tarafından geleneksel av tüfeği avcılığı için
Avustralya'ya sunulan ve daha sonra getirilen tavşanların yayılmasını
kontrol altına alan tilkiler artık 7 milyonun üzerinde rakamlarla
ülke çapında zararlılar olarak sınıflandırılıyor.
Tilkilerin şahsa ait topraklarda avlanması ve çekilmesi tüm eyaletlerde yasaldır.
Genellikle yerli yaban hayatı veya köpekler gibi evcil hayvanlar tarafından
yanlışlıkla tüketilen, sayıları azaltmak için en yaygın yöntem
1080 zehirli yem kullanımıdır. 1080, renksiz,
kokusuz ve tatsız,
tüm kurbanlarına yavaş, acı veren ölümlere neden olur.
KÖPEKLER
Avustralya, AB ve ABD, köpek ve kedi kürklerinin ithalatını yasaklarken,
araştırmalar, Çinli köpek ve kedi kürklerinin sıklıkla tilki, tavşan
veya vizon olarak yanlış etiketlendiğini göstermektedir.
Çin'de her yıl yaklaşık 2 milyon köpek ve kedi yetiştirilir,
evlerden çalınır veya sokaktan alınır,
tel kafeslere sıkıştırılır ve bazen yiyecek veya su olmadan günlerce taşınır,
asılır, vurulur, dövülür veya boğazlanır veya
hatta canlı canlı derisi yüzülür.
Her yıl Avustralya'da yaklaşık 450.000 yavru satılmaktadır.
Yaklaşık %85'i kayıtsız yetiştiricilerden gelmektedir,
ancak asgari gözetim altında,
kayıtlı yetiştiriciler bile evcil hayvan mağazalarında veya
internette satış için hem saf hem de karışık cins yavruları
çalkalayarak yavru fabrikaları işletebilmektedir.
Bu fabrikalarda, sürekli olarak yeniden taranan,
günde 23 saat boyunca bir barınakta bir çorak beton hücresine sıkışmış
bir ana köpeği tutmak tamamen yasal olabilir.
Sevgi ve arkadaşlıktan mahrum bırakılırlar,
bunun yerine üreme makineleri olarak muamele edilirler.
Binlerce dolara satılan bu sevimli yavrular,
çiftlikte ve seçici üreme nesillerinde maruz kaldıkları koşullar nedeniyle
genellikle hastalıklardan veya diğer sağlık durumlarından
veya davranış güçlüklerinden muzdariptirler.
Bu arada, her yıl 200-250.000 doğum yapan ya da
başıboş köpek ve kediye ülkenin her yerinde barınaklarda
ve ağıllarda ötenazi uygulanmaktadır, bunların büyük çoğunluğu
sağlıklı ancak istenmeyendir.
Son yıllarda çok sayıda yaygın olarak yayınlanan skandallara rağmen,
tazı yarışları Avustralya'da ve dünyanın her yerinde büyük
ve güçlü bir kumar ve eğlence endüstrisi olmaya devam ediyor.
Bu büyük köpeklerin bir pist etrafındaki cazibeyi kovaladığı
hızlanma ve aşırı hız kaçınılmaz olarak çarpışmalara,
düşmelere ve yaralanmalara neden olur;
en sık kas yırtıkları, bağ yırtıkları ve tarsal kırıkları olur.
Avustralya pistlerinde her hafta 200'e kadar köpek izleniyor
ya da yolda 6 ya da 10 tazı ölüyor.
Tazıların 12-14 yıllık doğal ömrü vardır.
Yarış tazıları, kariyerlerine yaklaşık 18 aylıkken başlar
ve 4 buçuk yaşındayken bitirirler.
Yeni Güney Galler'de, ortalama olarak
sadece 363 gün süren bir kariyere sahipler.
Medyaya sızdırılan bir ülke içi Tazı Australasia belgesi,
Avustralya'da her yıl 13.000 ila 17.000 genç tazı
öldürüldüğünü ortaya koyuyor. Kanıtlar, Yeni Güney Galler'de,
2016 yılına kadar 12 yıllık dönemde 97000 tazı yetiştirildiğinin,
%50-70 veya daha fazlasının, yarış için çok yavaş
veya uygun olmadığı düşünüldüğünde öldürüldüğünü ileri sürüyor.
Tazıların çoğunlukla insanlık dışı yollarla öldürüldüğünü gösteren
eğitici bir kanıt var.
Eğitmenler daha ucuz silahla vurma ya da sopayla öldürme seçeneğini
tercih ediyorlar ya da ötenazi için bir veterinere ödeme yapıyorlar.
Köpeklerin bedenleri daha sonra özel mülklerde çukurlara atılabilir
veya çalılık arazisine dağılmış olabilir.
Yemleri kovalamak için tazı eğitirken, canlı hayvanların yem olarak kullanılması
yasadışı olsa da, 2015 Yeni Güney Galler Sorgulama'nın
eğiticilerin %85 ila 90'ının uygulamada yer almasıyla birlikte
yaygın olduğu görülmüştür.
Öldürülmemiş sayısız domuz yavrusu, tavşanlar,
köpekler, tavuklar ve kedi yavruları, bir parça etrafında koşan nazik,
uykulu hayvanları eğitmek uğruna paramparça olmuşlardır.
ATLAR
Atlar, yaklaşık 5 yaşına kadar iskeletsel olarak olgunlaşmazlar,
ancak genellikle yarış kariyerleri, daha yüksek ödül parası ve
daha hızlı bir yatırım getirisi nedeniyle sadece 2 yaşındayken başlar.
Bu, yaralanma riskini %80'e varan oranda incik ağrısı
veya dorsal metakarpal hastalıktan şiddetli şekilde artırır.
Melbourne Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, bir yarışın ardından,
atların %56'sının nefes borusunda kan ve %90'ının da
akciğerlerinde daha derin kan bulduklarını tespit etti.
Yolda, daha büyük hızları teşvik etmek için acı verici şekilde kırbaçlanıyorlar.
Yarış kuralları, yarışın erken aşamalarında kırbaçlamayı sınırlandırır,
ancak son yüz metrede atlar yorulduğunda ve daha az tepki verdiğinde,
sınır yoktur ve bitiş çizgisine kadar sık sık kırbaçlanırlar.
Engelli koşu; yarışa göre yarıştan 19 kat daha tehlikeli,
şiddetli bir olaydır.
Avustralya'da her yıl engelli koşuda yarışan atların yaklaşık yarısı
ortadan kaybolur, bilinmeyen koşullarda sanayiden sessizce ayrılır,
hiçbir zaman yarışmaya veya tekrar görülmeyeceklerdir.
Yolda ölenleri diğer yarışmacılar görmesin diye yeşil perdeyle alırlar.
Ulusal olarak, her yıl 11-12.000 yarış atı yeni kayıt altına alınırken,
aynı sayı büyük ölçüde kötü performans,
uygunsuz mizaç veya
yaralanmaların sonucu olarak sanayiden ayrılmaktadır.
Bunların birçoğu, evcil hayvan yiyecekleri için öldürüldükleri
ya da yarış tazılarını besledikleri yaşlı at satıcılarına gider.
Diğerleri ise insan tüketimine yönelik at eti ihraç eden
iki lisanslı at mezbadasından birine denk gelir.
Atlar rodeolarda da kullanılır.
DEVELER
Develer Avustralya'ya 1800'lerde nakliyede kullanılmak üzere getirildiler,
daha sonra otomobillerin gelişinden sonra vahşi doğaya serbest bırakıldılar.
2008'e gelindiğinde, nüfusu 600.000 civarında tahmin ediliyordu.
Hükümet, başta helikopterler olmak üzere
ateş ederek sayılarını yarıya indirdi ve
ABD'ye ve Orta Asya'ya ihraç edilmek üzere
mezbahalara götürerek sayılarını etkin bir şekilde
yarıya indiren bir itiraz projesi kurmaya yönlendirdi,
bu durum Doğu'da, bugün devam eden bir uygulamadır.
Tüm yaşamlarını insan teması olmadan serbestçe dolaştırarak geçirdiklerinde,
ani hapsi ve zorlu kullanım onlara tamamen yabancı durumdaydı.
Vahşi doğada yakalanan deve sayıları, inek sütü ürünlerine
daha sağlıklı bir alternatif olarak ve hava itlafına
daha az savurgan bir alternatif olarak
kendini gösteren genişleyen bir endüstri olan deve ürünlerine yöneltiliyor.
FARE
Avustralya'da her yıl 1-2 milyon fare dahil olmak üzere
araştırma ve test amaçlı 6 ila 10 milyon hayvan kullanılmaktadır.
Bu deneylerin çoğu, ağrıdan kurtulma veya toksinlere
veya hastalıklara maruz kalmadan canlı cerrahi prosedürleri içerir.
Nihayetinde, araştırmaya veya testlere tabi tutulan tüm fareler,
yasal olarak laboratuardan serbest bırakılamayacakları için öldürüleceklerdir.
Karbondioksit gazı verilmesi veya anestezik izofluran ile
gaz veya enjeksiyon yoluyla aşırı doz vermek,
amaçlarına hizmet ettiklerinde fareleri öldürmenin iki yaygın yoludur.
Bu günlerde bilimsel araştırma ve keşif,
hayvanların uygun olmayan modelleri olduğu insan fizyolojisinin nüanslarıyla ilgileniyor.
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Sağlık Enstitüleri tarafından yapılan
bir 2015 araştırması, hayvan deneylerinde güvenli
ve etkili olduğu gösterilen tüm ilaçların %95'inin insan denemelerinde başarısızlığa
uğradığını ortaya koymuştur.
İnsan dokuları ve hücreleri, kadavralar, simülatörler ve
hesaplama modelleri kullanan potansiyel olarak
daha doğru alternatifleri göz ardı ederek yapılan hayvan testlerinin
sonuçlarına olan eleştirel güven, on binlerce insanın ve milyarlarca
hayvanın sağlığına ve ömrüne mal olmuş olabilir.
EGZOTİK HAYVANLAR
Yüzlerce makak, marmoset ve babun,
devlet tarafından finanse edilen üç üreme tesisi tarafından
her yıl Avustralya araştırma laboratuvarlarına verilmektedir.
Yoğun güvenliklerin ardında kamusal alandan gizlenen bu laboratuvarlar,
bu yüksek zeki hayvanlarda, bunları atmadan önce
çeşitli biyomedikal deneyler gerçekleştirir.
Diğer primatlar sirklerde tutsak tutulurlar,
burada sadece seyirciler için gerçekleştirmeleri için
kafeslerinin aşırı sıkıntısından serbest bırakılırlar.
Ya da hayvanat bahçelerine gönderilirler.
Avustralya'daki esir aslanlar ve kaplanlar, aynı amaçlara hizmet ediyor,
ödeme yapan ziyaretçilerin eğlencesi için can sıkıntısı
ve hayal kırıklığı yaşıyor.
Yüzeyde, bu ve diğer egzotik hayvanları sergileyen sergiler
şaşkınlık ve heyecan uyandırabilirken,
az sayıda patronun davranışlarının tekrarlanabileceğini kabul etmek için
yeterince uzun süre gözlemlemesi, zoochosis adı verilen
esaret altındaki bütün hayvanlarda ortak bir
psikolojik durum belirtileri vardır.
Queensland, Sea World'ün ın tropikal sıcağında
Avustralya'nın sadece esir kutup ayıları barındırılmaktadır.
Bu hayvanlar, dondurucu Kuzey Kutup koşullarına
doğal olarak adapte edilmiştir ve vahşi bölgelerde,
sadece 24 saat içinde 70 km'lik bir ortalama
seyahat menzili ile yüzdükleri görülmüştür.
Burada, tüm yaşamları için kabaca 30 metre genişliğinde bir çit ile sınırlıdırlar.
FOKLAR & YUNUSLAR
Fok gösterileri hayvanat bahçelerinde popüler bir cazibe etkinliğidir,
foklar büyük bir seyircinin önünde yemek almak için hileler yapmayı öğretmiştir.
Sahnede, diğer hayvanat bahçesi hayvanları gibi küçük kümeler halinde çürüyorlar,
sürekli olarak tekrarlanan çevrelerde yüzüyorlar ya da sıkıntı içinde ağlıyorlar.
Doğal olarak yunusların 65km, 40 mil, bir gün sürdüğü
ve sürekli hareket halinde oldukları biliniyor.
İnsanlarla ve büyük maymunlarla, sezgisel ve
empati kanıtlarıyla birlikte, öz-farkındalık özelliğinin sadece
bir kısmını paylaşırlar.
Bu son derece zeki, bilişsel olarak karmaşık olan hayvanların
tüm davranışsal ihtiyaçlarını karşılayabilecek
esir bir durum yoktur.
Sea World Avustralya yunuslarının yaklaşık %80'i
esaret altında büyümüştür ve asla serbest bırakılamaz,
tüm hayatları yiyecek ödülü için günlük olarak harcanmaktadır.
Gösteriden önce doğru seviyedeki açlığın sağlanması,
parkın en popüler cazibesi olan şeyde iyi bir performans için çok önemlidir.
Yıllık giriş ücretlerinde 133 milyon doların üzerinde olması,
ağır terfi edilen araştırma, kurtarma ve rehabilitasyon
girişimlerinin yüzde birinden daha azına harcanıyor.
Avustralya'nın federal hükümeti 1985'te, daha önce
yunus akvaryumları kurulamayacağını ve
esaret altında bulunan setaceanların
stres, davranışsal anormallikler, üreme sorunları,
yüksek ölüm oranları ve daha kısa ömürlülükten
şikayetçi olduklarına dair kanıtlar elde ettikten sonra,
mevcut olanların ortadan kaldırılması gerektiğine karar verdi.
Bugün, sadece iki tesis kalmaya devam ediyor,
çünkü kendilerinin rehabilite edilmeleri ve serbest bırakılması
gereken kurtarılmış vahşi yunuslardan elde edilenler de dahil olmak üzere,
esaret altında doğan hayvanları tutmalarını ve sergilemelerini sağlayan
bir boşluktan dolayı çalışmaya devam edebiliyor.
Bu kurtarma, üreme ve salıverme pratiği,
bu parkların gen havuzunu gösterilerinin devam etmesini
sağlamak için güçlü tutmasına ve kapılarının
açık kalmasına izin verir.
Avustralya yunus parkları sağlıklı yabani yunusları yakalayamaz
ve ithal edemese de,
bu, dünyanın başka yerlerinde bulunan hayvansal
eğlence endüstrisinin bir gerçeği olarak kalmaktadır.
Her yıl eylül-mart ayları arasında, binlerce yunus ve diğer küçük
deniz balıkları, Taiji'de sessiz bir koya sokulur ve yerel balıkçılar tarafından
ya bir gelir kaynağı ya da zararlı olarak görülür.
Yunus eğitmenleri, yunusları beslemek için balıkçılığa yardım ediyor,
katliamdan kurtulacak birkaçını seçiyorlar ve
bunun yerine dünya çapında akvaryumlar ve yunus parklarına taşındılar.
Bir ulusun büyüklüğü ve ahlaki ilerleyişi,
hayvanlarının muamelesiyle yargılanırsa ...
Avustralya ile ilgili ne söylenebilir?
Yeni Zelanda hakkında ne söylenebilr?
Birleşik Devletler?
Kanada?
Meksika?
Birleşik Krallık?
İsrail?
İspanya?
Bir tür olarak bizler hakkında ne söylenebilir?
Tüm kayıtlı tarihimizde,
619 milyon insan savaşla öldürüldü.
Her 3 günde bir aynı sayıda hayvanı öldürüyoruz
ve bu, ölümleri çok büyük olan balıklar ve diğer deniz canlılarını bile içermiyor,
ve ölümler o kadar büyük ki sadece tonlarca ölçülüyor.
Ama onları öldürmeden önce onları yetiştirmeliyiz.
Onları yiyecek, eğlence giyim ve
araştırma için
toplayıp
sömürün.
Tüm hayatları doğumdan ölüme kadar
sadece kar için onlara bakan endüstriler tarafından kontrol edilir.
Bir imparatorluk, ıstırap ve kan.
Tedavinin etik olduğunu söyleyen tüketiciler tarafından ödenen bir imparatorluk.
Serbest gezen, yerel, organik.
Onların ölümlerinin insancıl olduğunu,
ülkemizde hayvanlara karşı zulmün gerçekleşmediğini ve eğer varsa,
hükümetimiz, yetkililerimiz
onu bulacak ve damgalayacaktır.
Ve biz, tüketiciler olarak, başka türlü düşünmek için çok az nedenimiz var,
çünkü hayvanları yememek ve kullanmak normaldir,
biz bunu başlangıçtan beri yapıyoruz.
Çünkü süpermarket raflarında satılan ürünler,
bir zamanlar var olan bireylerden çok uzak kalmıştır,
bazıları sadece kısaca,
bazıları yıllarca geri dönmemektedir.
Bizimle ve refakatçi hayvanlarımızla paylaşan bireyler çok sevgiler,
sevgi hissetme kapasitemizi çok seviyoruz.
Mutluluk.
Keder ve yas.
Bizimle paylaşan, acı çekecek kapasitemiz.
Yaşama arzumuz,
özgür olmak,
nesneler olarak görülmemesi,
başkalarına fayda sağlamak için değil,
birey olarak kim olduğumuz için.
Varlıklar kendi başlarımızda, üretim birimleri değil.
Stok yok. O, o ve onlar, "o" değil.
Gerçek şu ki, yaşamak isteyen birini öldürmenin insanca bir yolu yoktur.
Bu bir tedavi sorunu
ya da yanlış şeyi yapmanın daha iyi yolu değildir.
Daha büyük kafesler, daha küçük stoklama yoğunlukları
veya daha az ağrılı gaz.
Kendimize, iyi hayatlar yaşadıklarını-
ve sonuçta ne olduğunu bilmediklerini ve bir şey hissetmediklerini söylüyoruz.
Ama hissediyorlar.
Son saatlerinde, dakikalar ve saniyeler içinde, her zaman korku vardır,
her zaman acı vardır. Kan kokusu.
Onların hayatlarını paylaştıkları diğer türlerin çığlıkları.
Asla ölme arzusu veya isteği değil,
yaşamak için çaresizlik,
son nefeslerinde çılgınca bir mücadele hissediyorlar.
Ve asla kibarlık veya merhamet göstermediler,
alay ettiler, güldüler,
tekmelendiler, dövüldüler,
ragdollar gibi fırladılar ya da yanlış cinsiyette doğdukları için
bir kıyma makinesine gönderildiler.
Çocuklarını alıyoruz.
Onların özgürlüğünü alıyoruz.
Hayatlarını alıp,
diğer tarafa paketlenmiş parçalar olarak ortaya çıkacak şekilde
bir mezbahaya sağlıklı ve bütün olarak gönderiyoruz
ve kendimize bir şekilde, insanca ve ahlaki bir şeylerin
gerçekleştiğini söylüyoruz.
Ve süreçte kendimize zarar veriyoruz.
Çevremizi yok eder,
hayvancılıkla diğer seralardan daha fazla sera gazı yayar,
ormanlarımızı parçalara ayırır ve çiftlik hayvanlarına yer açmak için
yerli hayvanlarımızı katlederiz.
Dünyadaki tek başına sığır, 8.7 milyar insanın kalori ihtiyacına eşit
bir miktar gıda tüketiyor,
ancak dokuz kişiden biri, 795 milyon
kronik yetersiz beslenmeden muzdarip
ve 844 milyonu temiz sudan yoksunken
1000 litre su, 1 litre süt üretmek için kullanılıyor
ve 15.000 lt su bir kilo biftek üretmek için kullanılıyor.
Yine de, bunun normal, gerekli ve doğal olduğunu iddia ederek
hayvansal tarımı haklı çıkarmaya devam ediyoruz.
Hayvan krallığı ya da içindeki belirli türler kendimiz için daha azdır,
çünkü özgül zekanızdan yoksundurlar çünkü daha zayıftırlar
ve kendilerini savunamazlar.
Görünen üstünlüğümüzde, kendi görmezden gelinen uçlarımız için,
aşağılık olarak algıladıklarımız üzerinde güç,
otorite ve egemenlik kullanma hakkına sahip olduğumuza inanıyoruz.
Bu, daha önce kullanılmış olan bir gerekçe.
Beyaz adam tarafından, siyahları köleleştirmek
ya da topraklarını ve çocuklarını almak için.
Naziler tarafından Yahudileri öldürmek için.
Erkekler tarafından, kadınları susturmak ve ezmek için.
Tarihi tekrarlamaya mahkum muyuz?
Bu üstünlük kompleksi, bu saf bencillik, bir tür olarak
kim olduğumuzu tanımlar mı?
Yoksa daha fazla bir şey yapabilir miyiz?